ΑΝΟΙΧΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

01. Ερωτικός λόγος

Μεσ’ στον καθρέφτη η αγάπη μας, πως πάει και λιγοστεύει,
μέσα στον ύπνο τα όνειρα, σχολειό της λησμονιάς.
Μέσα στα βάθη του καιρού πως η καρδιά στενεύει,
και χάνεται στο λίκνισμα, μιας ξένης αγκαλιάς.

Ρόδο της μοίρας γύρευες, να βρεις να μας πληγώσεις,
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί.
Κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα, που δέχτηκες να δώσεις,
κι ήταν το χαμογέλιο σου, σαν έτοιμο σπαθί.

Του κύκλου σου τ’ ανέβασμα, ζωντάνευε την χτίση,
από τ’ αγκάθι σου έφευγε του δρόμου ο στοχασμός.
Η ορμή μας γλυκοχάραζε, γυμνή να σ’ αποχτήσει,
ο κόσμος ήταν εύκολος˙ ένας απλός παλμός.

02. Ο κήπος

Τα μεσημέρια που ο ήλιος, με τυφλώνει.
Τα μεσημέρια των νησιών, το μήνα Αύγουστο.
Θυμάμαι...
Θυμάμαι τον κήπο με τα κίτρινα λουλούδια
σ’ ένα μουσείο,
κι ο φύλακας χτυπούσε τα κλειδιά του.

Δεν ήταν άλλος από 'μας, την μέρα εκείνη.
Έξω κοιμόταν ήσυχη η πόλη.
Μιλούσαμε σιγά να μην ξυπνήσουν,
ώσπου άρχισε ο πίνακας ν’ ανάβει.

Κι ύστερα άρχισε ο πίνακας να λιώνει

Τα χρώματά του έβαψαν τον τοίχο

Εσένα σε ζωγράφισα σ’ αυτό το στίχο

Κι ο φύλακας ήταν πια ώρα να κλειδώνει

03. Κυβερνοπαραμύθι

Κάτι συμβαίνει ανάμεσά μας
ανάμεσά μας υπάρχει ένα μυστικό
το ξέρουν όλοι μα δεν δίνουν σημασία
ο χρόνος είναι το κοινό μας μυστικό.

Γλιστράνε οι ώρες πίσω απ΄ τα ρολόγια
κι από τους δείκτες δραπετεύουν τα λεπτά
κρύβονται μέσα σε σταχτιά καπέλα
που τα φοράνε κάτι κύριοι με πρόσωπα χλωμά.

Έχουν στα χείλη πάντα, ένα σταχτί τσιγάρο
κρύο βλέμμα και μονότονη φωνή
σ΄ ένα τετράδιο με αριθμούς γεμάτο
τοκίζουν τα χρόνια που κλέβουν από ΄μας

Αφήγηση...

04. Γυρίζω πάλι σε σένα

Γυρίζω πάλι σε σένα,
μετά από χρόνια με διάρκεια μιας στιγμής.
Πάλι σε σένα,
για όλα πρόθυμος μα πάντα ασυνεπής.
Γυρίζω πάλι σε σένα,
από 'σένα δεν έφυγα ποτέ
από 'σένα δεν έφυγα ποτέ.

Άσε με ξανά να σε κερδίσω,
άσε με ξανά να σε κερδίσω.
Είσαι ο τόπος, που διάλεξα να ζω.

Τώρα πια είμαι εδώ,
κι είναι τα μάτια μου καθρέφτες.
Τα μάτια μου που σ’ έντυσαν,
με κοριτσίστικα φορέματα.
Πέτρα κι ασήμι, πέτρα κι ασήμι.

Άσε με ξανά να σε κερδίσω,
άσε με ξανά να σε κερδίσω.
Είσαι ο τόπος, που διάλεξα να ζω.

MAD DAY LIVE - Unplugged

05. Δέκα φορές

Μ' έχει κουράσει, αυτή η συνήθεια,
Κάθε φορά τα ίδια λόγια.
Αντίο σ' αγαπάω, μην λυπάσαι,
Δεν θέλω να ξέρω, αύριο που θα 'σαι.

Δεν ξέρω αύριο που θα 'σαι,
Δεν ξέρω αύριο που θα 'σαι,
Δεν ξέρω...

Δέκα φορές καλύτερα,
Δέκα φορές να πέθαινα,
Δέκα φορές από έρωτα.
Δέκα φορές καλύτερα,
Δέκα φορές να πέθαινα,
Δέκα φορές,
...καλύτερα απ΄ το τίποτα.

Δεν με πειράζει, τόσο που σε χάνω,
Όποιο κι αν είναι τ' όνομά σου.
Ήταν εντάξει όσο ήμουνα κοντά σου,
Μα τώρα ποιός ξέρει, αύριο που θα 'μαι.

Δεν ξέρω αύριο που θα 'μαι,
Δεν ξέρω αύριο που θα 'μαι,
Δεν ξέρω...

Δέκα φορές καλύτερα,
Δέκα φορές να πέθαινα,
Δέκα φορές από έρωτα.
Δέκα φορές καλύτερα,
Δέκα φορές να πέθαινα,
Δέκα φορές,
...καλύτερα απ' το τίποτα.

06. Το δέντρο

Την τελευταία φορά,
που κοιμήθηκα, κάτω από ένα δέντρο.
Ήτανε λες, και δεν υπήρχα,
ποτέ πριν, ποτέ πριν.

Το σώμα μου ανάλαφρο, όπως τότε.
Τότε που μέσα σε άλλο σώμα κολυμπούσα,
μέσα σε άλλο σώμα κολυμπούσα.

Την τελευταία φορά,
που κοιμήθηκα, κάτω από ένα δέντρο.
Ήτανε η ψυχή, διάφανη, σαν κρύσταλο,
σαν κρύσταλο.

Δεν χρώσταγα να δώσω σε κανένα,
κι είχα μπροστά μου μια ολόκληρη ζωή,
είχα μπροστά μου μια ολόκληρη ζωή.

07. Το σπίτι

Το γερασμένο σπίτι δεν κρύβει άλλα μυστικά.
Τα αδειανά παράθυρα, σωπαίνουν.
Έξω στο δρόμο όλα ίδια όπως τότε

Όμως εμένα δε με γνωρίζει πια κανείς

Περνάω τα σκαλιά, η πόρτα τρίζει,
το σπίτι μέσα φέγγει από παντού.
Τα παιδικά παιχνίδια, φωνάζουν τ’ όνομά μου.
«Μη λυπάσαι», μου λένε.
«Κάθε σπίτι έχει ένα τρελό παιδί».

Με κράτησε η αγάπη, η μαύρη αγάπη του πατέρα μου.
Με έσφιξε της μάνας μου, το κάτασπρο σεντόνι.
Μια κρύα φυλακή μες το κεφάλι μου.
Ένα αγκάθι ανάμεσα στα βλέφαρά μου.

08. Στης Γραμβούσας τ' ακρωτήρι

Στης Γραμβούσας τ' ακρωτήρι,
Στης γραμβούσας τ' ακρωτήρι.
Εγλεντούσα μια φορά μ' έναν κρητικό ψαρά

Μ' ένα γέρο καπετάνιο,
Μ' ένα γέρο καπετάνιο.
Που είχε βάρκα την χαρά στης Γραμβούσας τα νερά.

Πλανεύτρα θάλασσα, πλανεύτρα θάλασσα.
Θάλασσα λεβεντοπνήχτρα,
Θάλασσα λεβεντοπνήχτρα.

Που 'ναι ο ταξιδευτής κι ο παλιός τραγουδιστής.
Όλα τ' άρμενα αρμενίζουν,
Όλα τ' άρμενα αρμενίζουν.

Με πανιά και με κουπιά, με πανιά και με κουπιά.
Μα του Τζέγκα τ' αρμενάκι
μα του Τζέγκα τ' αρμενάκι.
Δεν ξαναγυρίζει πια, στης Γραμβούσας τα νερά.

Πλανεύτρα θάλασσα, πλανεύτρα θάλασσα.
Θάλασσα λεβεντοπνήχτρα,
Θάλασσα λεβεντοπνήχτρα.
Που 'ναι ο ταξιδευτής κι ο παλιός τραγουδιστής.

09. Στις τελευταίες σπηλιές του μυαλού μου

Στις τελευταίες σπηλιές, του μυαλού μου,
Πίσω από φύκια και κόκαλα λευκά.
Θαμμένες στο βαθύ, χρόνο του νου,
Στον άπειρο χρόνο του νου.

Μένουν ακόμα, οι ζωγραφιές,
Ζουν από πάντα μέσα στις σπηλιές.
Οι άντρες με τους στενούς γοφούς,
Και τ' άγρια ζώα, ο αιώνιος εχθρός

Έρχονται ώρες που με παίρνει το σκοτάδι,
Και πέφτω απότομα, σ' εκείνες τις σπηλιές,
Και ξαναζώ, απ' την αρχή, την Ιστορία,
Και συλλαβίζω τις αιώνιες γραφές.

Δεν είμαι μόνος μου στον κόσμο που τελειώνει,
Είναι μαζί μου οι πρωτόγονες φωνές.
Είναι η γλώσσα των ματιών και των νευμάτων,
Είναι μαζί μου οι πρωτόγονες φωνές.

10. Συρτός

AΝΟΙΧΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ:
Λευτέρης Βαλασέλλης: Κιθάρες
Γιώργος Βασιλάτος: Κιθάρες, τραγούδι
Περιστέρα Γκούμα: Πιάνο, keyboards
Βαγγέλης Μαρκαντώνης: Μπάσο, τραγούδι
Γρηγόρης Φλεμετάκης: Τύμπανα

Στίχοι – Μουσική : Βαγγέλης Μαρκαντώνης
Στίχοι στο
1 : Ποίηση Γιώργου Σεφέρη
4 : Βαγγέλης Μαρκαντώνης-Αδάμ Αδαμόπουλος
8 : Κώστας Μουντάκης

Μουσική στο 2 : Βαγγέλης Μαρκαντώνης-Λευτέρης Βαλασέλλης Ενορχήστρωση: Σπύρος Κλάδης
Μουσική στο 5 : Βαγγέλης Μαρκαντώνης-Λευτέρης Βαλασέλλης
Μουσική στο 8 : Κώστας Μουντάκης

Τραγούδι : Βαγγέλης Μαρκαντώνης
Τραγούδι στο 3 : Γιώργος Βασιλάτος
Τραγούδι στο 6 : Χάρης Κατσιμίχας
Τραγούδι στο 9 : Χάρης Κατσιμίχας, Βαγγέλης Μαρκαντώνης

Αφήγηση στο 3 : Χάρης Κατσιμίχας

Loop programming στο 4: Βαγγέλης Ζήσης
Σαξόφωνο στο 4: Δημήτρης Καραγιάννης

ΑΝΟΙΧΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

MAD DAY LIVE - Unplugged